Ang pulong sa kinabuhi karong adlawa mao ang pagkamagtutudlo sa atong Ginoo. Si Hesus gihulagway nga usa ka inilang mamumuno, usa ka lider. Apan likod nianang tanan, si Hesus usab gibantog sa iyang pagka maayong magtutudlo. Ang buhat sa usa ka magtutudlo mao ang pagpaambit sa iyang kaalam ug sa iyang kaantigo ngadto sa iyang mga taga-sunod. Sa atong konteksto karon, ang mga magtutudlo mao kadto silang mga individual nga gitahasan sa pag-umol sa atong mga kabataan aron makakat-on sa sakto ug igong edukasyon. Sila kadto mihatag sa ilang panahon aron ipasabot ang mga butang sa kalibutan; sila kadtong mihimo ug daghang sakripisyo sa ngalan sa ilang gipanumpang propesyon.
Kining maong pagsabot sa pagkamagtutudlo sa atong panahon karon, susama sa gihapon ang pagsabot sa pagkamagtutudlo ni Hesus. Matud pa sa atong ebanghelyo karon, “walay tinun-an nga labaw sa iyang magtutudlo.” Nga sa ato pa, ang magtutudlo kinahanglan aduna’y igong katakus og kahanas alang sa pagtudlo sa kaayuhan sa iyang mga tinun-an. Wala kini magpasabot nga kinahanglan magmapahitas-on ang mga magtutudlo sa ilang mga tinun-an, kundili, isip usa ka magtutudlo, ilang puy-an ang mga butang nga magdala og katarung, kaayuhan, ug katisbawan ngadto sa ilang nga tinun-an.
Diha sa atong ebanghelyo, gihulagway usab ni Hesus nga ang usa ka magtutudlo, giilang usa ka modelo, usa ka ehemplo sa kahinlo ug kaangayan. “Kung ang pangulo sa panimalay ginganla’g Beelsebul, unsa pa kaha ang kangil-ad ang ihingalan sa iyang mga sakop?” Modelo sa katarung, mao kini ang usa ka hulagway sa usa ka magtutudlo. Kung siya nagpuyo sa kangil-ad, dili hilayo nga ang iyang mga tinun-an mamahimong susama kaniya. Ang nakita, nadungo’g ug nabati sa mga tinun-an ngadto sa ilang mga magtutudlo, mamahimong gabay sa ilang inadlaw-adlaw nga pagpuyo. Daghang mga higayon nga mas mosalig ug motuo ang mga kabatan-onan ngadto sa ilang mga magtutudlo kaysa ilang mga ginikanan. Tungod kaysa pagsabot sa mga tinun-an, adunay katungod ug katuhoan ang mga saysay sa mga magtutudlo kay sila gisaligan man niining maong tahas. Mao kini ang panghinaut ni Hesus, ato untang paminawon, tuhuan, ug puy-an ang iyang mga saysay isip atong Diosnong Magtutudlo.
Sa katapusan, gisaysay ni Hesus nga ang moangkon sa atubangan sa mga tawo nga siya akoa, angkonon ko usab atubangan sa akong Amahan sa langit. Ang dili moankon nga siya akoa, dili ko usab angkonon atubangan sa akong Amahan sa langit. Sa laktud nga pagkasulti, mga binate kong mga kaigsoonan, ang dili modawat sa mga magtulun-an ni Hesus isip atong magtutudlo, wala’y luna sa gingharian sa Diyos. And dili mosunod sa iyang kabotbot-on alang kanato, walay luna sa gingharian sa Diyos. Ang nagpabilin dinha sa balay ni Beelsebul, walay luna sa gingharian sa langit. Wala silay luna sa gingharian sa Diyos dili tungod kay dautan og madumtanun ang Diyos, dili tungod kay wala malooy ang Diyos kanila, kung dili bisan pa sa kadako ug sa kalapad sa gugma ug kalooy sa Diyos, kining mga tawhana midumili sa pagdawat niini. Kay sila midumili man, bisan ang Diyos wala nay mahimo pa niini. Walay mahimo ang Diyos dili tungod kay siya dili gamhanan, kundili, tungod sa iyang gugma, siya mi-respeto sa kagawasan sa tawo, kagawasan nga siya mismo ang mihatag sugod pa sa sinugdan sa iyang pagmugma sa kalibutan.
Isip atong Diosnong Magtutudlo, nangandoy si Hesus nga magkahiusa kitang tanan. Nangandoy siya nga kitang tanan makapahimulos sa kinabuhing tunhay, kinabuhing hapsay ug madagayaon. Apan kining tanan mahingpit lamang kung kita nga iyang mga tinun-an, mihatag sa atong panahon aron ato siyang mapaminaw, mihatag sa atong kaalam aron ato siyang masabtan, ug mihatag sa atong kusog aron atong mabuhat ang iyang ipabuhat.
“Ang dili moangkon nga siya akoa atubangan sa mga tawo, dili ko usab angkonon atubangan sa akong Amahan sa langit.” Amen
